மருத்துவர் அலுவலகத்தில் படுக்கையில் இருந்து அழைக்கப்பட்ட அந்த நோயாளிக்கு, தான் ஏன் அல்லது எப்படி நகரத்திற்கு வந்தேன் என்பது நினைவில் இல்லை. அவர் வரவேற்பு மேசைக்குச் செல்கிறார். ஒருங்கிணைப்பாளர் சந்திப்பு நேர அட்டவணையைத் திறக்கிறார், ஆனால் அதில் நோயாளியின் பெயர் இடம்பெறவில்லை. அவள் நோயாளிக்கு மற்றொரு சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்து, அதை ஒரு அட்டவணையில் பதிவு செய்கிறாள். ஒரு மருத்துவர் நோயாளியை அணுகி, பரிசோதனைக்காக ஒரு தனி அறைக்குள் செல்லுமாறு கேட்கிறார். பரிசோதனையின் போது, பணியாளர்கள் உள்ளே நுழைந்து, அனைத்துப் பொருட்களும் மேல்மாடிக்கு மாற்றப்படுவதாக மருத்துவரிடம் தெரிவிக்கின்றனர். இது பரிசோதனையைத் தடை செய்கிறது. நோயாளி ஒருங்கிணைப்பாளரிடம் செல்கிறார்; அவர் பரிசோதனைக்கான கட்டணத்தை ஒரு பெரிய, புடைப்புச் சிற்பம் கொண்ட நாணயம் மூலம் செலுத்த விரும்புகிறார். அந்த நாணயம் அதன் உரிமையாளரின் தகுதிகளுக்குச் சான்றாக விளங்குகிறது. அதே தளர்வான, சுருண்ட பழுப்பு நிற முடியுடன் ஒரு மருத்துவர் வரவேற்பு மேசையைக் கடந்து செல்கிறார். நோயாளி அந்த மருத்துவரைத் தொடுகிறார், அவர் தன் முகத்தை நோயாளி பக்கம் திருப்புகிறார். அவர், இவரைப் பரிசோதித்த அதே மருத்துவர் அல்ல. பின்னர், இவரைப் பரிசோதித்த மருத்துவர் வருகிறார். அவர் எப்படி இருக்கிறார் என்று கேட்கப்பட்டபோது, அந்த மருத்துவர் தனக்கே உரிய பாணியில், எல்லாம் மிக நன்றாக இருப்பதாகவும், அவரது இதயம் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருப்பதாகவும் பதிலளிக்கிறார். அவர் புறப்படுவதற்கு முன்பு, நோயாளி ஒரு சிறு குழந்தையின் டயப்பரை மாற்ற வேண்டும்; அது அவர் கைகளுக்கு இடையில் பெரிதாகிக்கொண்டே போவதால், ஆடை அணிவிப்பது கடினமாகிறது.
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen