Na zewnōntrz czynsto sie przecinam
na listkach, słowach i gestach.
Wtynczos tracōm moje gyzicht,
jak dziyń traci swoje światło.
Kej wnyntrzny ciyń ucieko,
jeszcze srogsze ciynie śledzōm za mnōm w mojij duszy.
Jak wieczōr w kōnflikcie ôpaczności.
We snie nocnyj,
Chodzōm i szukam mojigo gyzichtu.
Moje gyzicht, kere ôdpływo jak biołe arkusz w burze.