moje gyzicht

 Na zewnōntrz czynsto sie przecinam

na listkach, słowach i gestach.

Wtynczos tracōm moje gyzicht,

jak dziyń traci swoje światło.

Kej wnyntrzny ciyń ucieko,

jeszcze srogsze ciynie śledzōm za mnōm w mojij duszy.

Jak wieczōr w kōnflikcie ôpaczności.

We snie nocnyj,

Chodzōm i szukam mojigo gyzichtu.

Moje gyzicht, kere ôdpływo jak biołe arkusz w burze.